Είμαι πνευματικός!

misha.pblogs.grΕίμαι πνευματικός. Τόσο πολύ, που δεν κρατιέμαι. Ποστάρω συνεχώς κοινότοπα εδάφια και ύμνους. Στο αμάξι μου έχω ψαράκι ή το γραφείο μου είναι γεμάτο εικόνες. Ανατριχιάζω και διαγράφω από τη ζωή μου όσους δεν συμπλέουν με τα προστάγματα των ιδεοληψιών μου, που έχω ονομάσει «πνευματικότητα». Ξεχωρίζω από τον κόσμο που οδεύει προς την απώλεια, με όποιον τρόπο μπορώ. Με το ντύσιμο, με την γλώσσα μου, όπως μπορώ.

Είμαι πνευματικός…;

Ματθ. 6:5-6

Advertisements
Tagged with: ,
Αναρτήθηκε στις Σκέψεις

Οι Δέκα Εντολές

Οικοδόμησα τη ζωή μου σε βάσεις γερές και πιστά ακολούθησα τις δέκα εντολές με μικρές παραλλαγές.

Ου κλέψεις! παρά μόνο για το ψωμί του παιδιού σου.

Ου ψεψευδομαρτυρήσεις! παρά μόνο για να καταδόσεις τον εχθρό σου.

Ου μοιχεύσεις! αλλά δεν είναι έγκλημα μια-δυο παρανομίες.

Τίμα τον πατέρα σου! αν δεν έχετε στα κληρονομικά διαφωνίες.

Αυτά σου αφήνω για διαθήκη,μακρινέ, μελλοντικέ απόγονέ μου
Σου γράφω μέσα στη φρίκη, τρεις ώρες μετά την έναρξη του τρίτου παγκοσμίου πολέμου

Οικοδόμησα τη ζωή μου σε θεμέλιο σωστό,πρακτικά ακολούθησα όμως τη μέση οδό, μη με πούνε και κουτό!

Δεν αδίκησα παρά μόνο για το καλό των δικών μου

Δεν σκότωσα παρά μόνο στη μάχη τον αντίπαλο μου

Δεν είπα ψέμματα παρά μόνο ν’αποφύγω τις τρικλοποδιές του κόσμου

Αλλά αγάπησα τον πλησίον μου κι ο πιο πλησίον, ήταν ο εαυτός μου!

Αυτά σου αφήνω για σημάδι, το στερνό του αιώνα μου βιβλίο

Σήμερα ο κόσμος ρημάδι

Που έκανα λάθος άραγε

Που έκανα λάθος ΑΝΤΙΟ!

Tagged with: ,
Αναρτήθηκε στις Βίντεο

Καλά Χριστούγεννα!

«Ἀλλ᾽ ὅτε ὁ ἱερεὺς ἐξελθὼν ἔψαλε τὸ «Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός», τότε αἱ μορφαὶ τῶν Ἁγίων ἐφάνησαν ὡς νὰ ἐφαιδρύνθησαν εἰς τοὺς τοίχους·

«Ἀκολουθήσωμεν λοιπὸν ἔνθα ὁδεύει ὁ ἀστήρ», καὶ ὁ κὺρ Ἀλεξανδρὴς ἐνθουσιῶν ἔλαβε τὴν ὑψηλὴν καλάμην καὶ ἔσεισε τὸν πολυέλεον μὲ τὰς λαμπάδας ὅλας ἀνημμένας. «Ἄγγελοι ὑμνοῦσιν, ἀκαταπαύστως ἐκεῖ», κ᾽ ἐσείσθη ὁ ναὸς ὅλος ἀπὸ τὴν βροντώδη φωνὴν τοῦ παπα-Φραγκούλη μετὰ πάθους ψάλλοντος: «Δόξα ἐν ὑψίστοις λέγοντες, τῷ σήμερον ἐν σπηλαίῳ τεχθέντι», καὶ οἱ ἄγγελοι οἱ ζωγραφιστοί, οἱ περικυκλοῦντες τὸν Παντοκράτορα ἄνω εἰς τὸν θόλον, ἔτειναν τὸ οὖς, ἀναγνωρίσαντες οἰκεῖον αὐτοῖς τὸν ὕμνον.

Καὶ εἶτα ὁ ἱερεὺς ἐπῆρε καιρόν, καὶ ἤρχισε νὰ προσφέρῃ τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως……………»

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Στο Χριστό στο Κάστρο»

Tagged with: , ,
Αναρτήθηκε στις Διηγήματα

Αντίσταση στην Αλλαγή και Έλλειψη Κατανόησης

Αντίσταση στην Αλλαγή

Οι κοινωνικοί ιστορικοί έχουν κάνει δύο σπουδαίες παρατηρήσεις. Πρώτα, μελετώντας ανθρώπους και τις κοινωνικές τους δομές, έχουν ανακαλύψει ότι μετά από κάποια χρονική περίοδο οι άνθρωποι τείνουν να σταθεροποιούνται – ιδιαίτερα όσον αφορά τις μορφές. Δε θέλουν να αλλάξουν. Οι μελέτες δείχνουν ότι υπάρχει κάτι συνεχές στην ιστορία. Κι αυτό το συνεχές είναι η σταθεροποίηση.

Όμως, οι κοινωνικές μελέτες δείχνουν επίσης ότι οι άνθρωποι αλλάζουν τις κοινωνικές μορφές και δομές βασικά κάτω από μία συνθήκη – κάποια κρίση. Τότε και μόνο τότε είναι οι άνθρωποι ανοιχτοί στην αλλαγή. Συνήθως η κρίση έρχεται επειδή οι μορφές και οι δομές έχουν γίνει άσχετες μ’ αυτούς. Έχουν πάψει πια να υπηρετούν αποτελεσματικά τις ανάγκες των ανθρώπων στη συγκεκριμένη κοινωνία.

Αυτό έγινε πρόσφατα εμφανές με έναν ασυνήθιστο τρόπο στη δική μας κοινωνία, αλλά και σε άλλες. Για χρόνια στηρίξαμε την εθνική μας οικονομία πάνω σε σημαντικές πηγές ενέργειας όπως το πετρέλαιο, το υγραέριο και το κάρβουνο. Όμως ξέρουμε ότι κάποια μέρα αυτοί οι πόροι θα εξαντληθούν.

Τι συνέβη; Η ενεργειακή μας κρίση μας έσπρωξε σε εκτεταμένες έρευνες για να υπερνικηθεί το πρόβλημα. Αν ο Κύριος βραδύνει, χωρίς αμφιβολία θα αναπτύξουμε καινούργιες πηγές ενέργειας και ίσως κάποια μέρα να αντικαταστήσουμε τελείως τις παλιές. Ήδη έχουμε μάθει πώς να χρησιμοποιούμε την ηλιακή ενέργεια με καινούργιους, πρωτότυπους τρόπους και στα επόμενα χρόνια θα τελειοποιήσουμε αυτή τη διαδικασία.

Το σπουδαίο εδώ είναι ότι δε θα ερευνούσαμε για καινούργιες πηγές ενέργειας, εάν δεν είχαμε αντιμετωπίσει κρίση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Έτσι είναι και η εκκλησία. Οι χριστιανοί δε διαφέρουν πολύ από τους άλλους ανθρώπους στη ψυχοσύνθεσή τους. Η δομή προσφέρει ένα αίσθημα ασφάλειας. Κι όταν πειράζουμε κοινωνικές δομές, πειράζουμε μαζί και τη συναισθηματική σταθερότητα των ανθρώπων. Αυτό δημιουργεί άγχος και το άγχος έχει πάντα σαν αποτέλεσμα την αντίσταση στην αλλαγή.

[…]

Έλλειψη κατανόησης

Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε γιατί οι άνθρωποι αντιστέκονται στην αλλαγή. Πρέπει όμως επίσης να καταλάβουμε γιατί οι χριστιανοί μερικές φορές έχουν διπλά προβλήματα. Επειδή πιστεύουμε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει ποτέ να αλλάζουν, συχνά συγχέουμε τα μη απόλυτα (αυτά που πρέπει να αλλάζουν) με τα απόλυτα (αυτά που δεν πρέπει να αλλάζουν). Συχνά, αυτή η αντίσταση πηγάζει από φόβο και ανασφάλεια και οδηγεί στην εκλογίκευση. Άλλωστε, υπάρχει καλύτερος τρόπος εκλογίκευσης από το να νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στην αλήθεια της Γραφής;

Όμως πολλοί χριστιανοί αντιστέκονται στην αλλαγή επειδή είναι πραγματικά μπερδεμένοι. Δεν καταλαβαίνουν τις διαφορές μεταξύ των απόλυτων και των μη απόλυτων. Βάζουν το «ξεκίνημα της λατρείας με δοξολογία» στην ίδια κατηγορία με το δόγμα της «παρθενικής γέννησης» του Χριστού. Ή νομίζουν ότι το να γίνεται «η σύναξη στις έντεκα το πρωί την Κυριακή» έχει την ίδια σημασία που έχει η βιβλική διδασκαλία για την «δεύτερη έλευση του Χριστού». Παρ’ όλο που μιλάω υπερβολικά, αυτά τα παραδείγματα επισημαίνουν το πρόβλημα.

Είναι σημαντικό να βοηθούμε τους Χριστιανούς να καταλαβαίνουν τη διαφορά μεταξύ απολύτων και μη απολύτων*, μεταξύ λειτουργίας και μορφής, μεταξύ αρχών και υποδειγμάτων, μεταξύ αλήθειας και παράδοσης, μεταξύ οργανισμού και οργάνωσης, μεταξύ μηνύματος και μεθόδου, μεταξύ αυτού που είναι υπερ-πολιτισμικό και αυτού που είναι καθαρά πολιτισμικό. Γι’ αυτό το λόγο έχει σημασία να παρατηρήσουμε προσεκτικά τις εκκλησίες της Καινής Διαθήκης μέσα από το πρίσμα της Γραφής. Κι όπως είπαμε πριν**, το πρίσμα της ιστορίας θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε που επιτύχαμε και που αποτύχαμε στο παρελθόν, όταν κάναμε αυτές τις διαφοροποιήσεις.

[…]

Έχει σημασία να χρησιμοποιήσουμε το πρίσμα της Γραφής, ώστε να βοηθήσουμε τους χριστιανούς να καταλάβουν το σχέδιο του Θεού για την εκκλησία. Καθώς οι πιστοί αρχίζουν και καταλαβαίνουν τι είναι απόλυτο και τι δεν είναι απόλυτο, τι είναι υπερ-πολιτισμικό και τι είναι πολιτισμικό και καθώς καταλαβαίνουν ότι η Βίβλος διδάσκει «ελευθερία στη μορφή», ώστε να μπορούμε να υπακούμε αποτελεσματικά στη Μεγάλη Αποστολή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να φέρουμε το ευαγγέλιο σε κάθε μέρος του κόσμου και σε κάθε ιστορική στιγμή, όλο και περισσότεροι θα είναι πιο ανοιχτοί στην αλλαγή όσον αφορά τα θέματα που πρέπει να αλλάξουν. Συγχρόνως θα νοιώθουν ασφάλεια, ξέροντας ότι δεν αλλάζουν εκείνα τα πράγματα που ο Θεός θέλησε να μείνουν όπως είναι.

Όταν συμβεί αυτό, θα καταλάβουν τι εννοούσε πραγματικά ο Παύλος όταν έγραψε: «και έγεινα εις τους Ιουδαίους ως Ιουδαίος, διά να κερδήσω τους Ιουδαίους…. εις τους ανόμους ως άνομος… εις πάντας έγεινα τα πάντα, διά να σώσω παντί τρόπω τινάς. (1 Κορ. 9:21)***.

Προσαρμογή αποσπασμάτων από το βιβλίο:
Ξεκαθαρίζοντας το Στόχο της Εκκλησίας, Gene A. Getz, Εκδόσεις «ο Λόγος», Αθήνα 2001, σελ. 41-45

Πηγή: Υπερβολές

Tagged with:
Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις

η ταπείνωση της μετάνοιας

Το πίπτειν ανθρώπινον, το εμμένειν εωσφορικόν, το μετανοείν θείον. Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Όλοι πέφτουν, όλοι κάνουν λάθη. Αν τα δικαιολογούν και εμμένουν στην πτώση και στο αποδεδειγμένο λάθος, κάνουν κάτι που συνδέεται άμεσα με τον διάβολο. Γιατί να μείνουν στην πτώση; Ίσως επειδή ο εγωισμός και η φιλαυτία δεν τους επιτρέπει να μετανοήσουν. Πόσο όμορφο όμως, είναι να μετανοείς. Ο Χρυσόστομος το “μετανοείν” το χαρακτηρίζει “θείον”. Και είναι πράγματι θεία η ταπείνωση της μετάνοιας. Ο Ιησούς Χριστός δίδαξε πως ένας ταπεινός αμαρτωλός που μετανοεί, δικαιώνεται, ενώ ένας υπερήφανος “άγιος” δεν λαμβάνει την χάρη (Λουκ. 18:9-14). Aπό την ταπείνωση περνάει ο χριστιανικός δρόμος…

ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν. Ιάκ. 4:6

Πηγή: Υπερβολές

Tagged with: , ,
Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Σκέψεις

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

“Για ν’ αποκτήση κανείς γρόσια, άλλος τρόπος δεν είναι, πρέπη νάχει μεγάλη τύχη, να εύρη στραβόν κόσμο, και να είναι αυτός μ’ ένα μάτι, δεν του χρειάζονται δύο. Πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια, με τριανταέξ τα εκατό θαλασσοδάνεια, το διάφορο κεφάλι. (Τα Βενέτικα)

Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρει σώματα και ψυχάς. Αύτη παράγει την κοινωνικήν σηπεδόνα. Αύτη καταστρέφει κοινωνίας νεοπαγείς. (Οι Χαλασοχώρηδες)

«Και πάλι κίνησα να ’ρθω, Χριστέ μου, στην αυλή σου, να σκύψω στα κατώφλια σου τα τρισαγαπημένα, οπού με πόθο αχόρταγο τα λαχταρεί η ψυχή μου…» (Η Γλυκοφιλούσα)

Μοίραζε τα χρήματά του σε αυτούς που είχαν ανάγκη με αποτέλεσμα να μένει ο ίδιος άφραγκος. Ζούσε σε φτωχικά δωμάτια, ολιγαρκής και ασκητικός. Όταν ο διευθυντής μιας εφημερίδας στην οποία εργαζόταν του προσέφερε για μισθό 150 δραχμές, η απάντηση του ήταν: «Πολλές είναι εκατόν πενήντα. Με φτάνουνε εκατό». Αντιπαθούσε τον πλούτο. Αγαπούσε τον Χριστό και την εκκλησία. Του άρεσε να συναναστρέφεται απλούς ανθρώπους. Του άρεσε το κρασί. Απολάμβανε να ψάλλει στον Άγιο Ελισσαίο, την εκκλησία του παπα-Νίκολαου Πλανά.

Ο ίδιος σε ένα σύντομο αυτοβιογραφικό σημείωμα ιστορεί τη ζωή του:

«Ἐγεννήθην ἐν Σκιάθῳ, τῇ 4 Μαρτίου 1851. Ἐβγήκα ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Σχολεῖον εἰς τὰ 1863, ἀλλὰ μόνον τῷ 1867 ἐστάλην εἰς τὸ Γυμνάσιον Χαλκίδος, ὅπου ἤκουσα τὴν Α΄ καὶ Β΄ τάξιν. Τὴν Γ΄ ἐμαθήτευσα εἰς Πειραιᾶ, εἴτα διέκοψα τὰς σπουδάς μου καὶ ἔμεινα εἰς τὴν πατρίδα. Κατὰ Ἰούλιον τοῦ 1872 ὑπήγα εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος χάριν προσκυνήσεως, ὅπου ἔμεινα ὀλίγους μῆνας. Τῷ 1873 ἤλθα εἰς Ἀθήνας καί ἐφοίτησα εἰς τὴν Δ΄ τοῦ Βαρβακείου. Τῷ 1874 ἐνεγράφην εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολήν, ὅπου ἤκουα κατ’ ἐκλογὴν ὀλίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ’ ἰδίαν δὲ ἠσχολούμην εἰς τὰ ξένας γλώσσας.

Μικρὸς ἐζωγράφιζα Ἁγίους, εἴτα ἔγραφα στίχους, καί ἐδοκίμαζα να συντάξω κωμῳδίας. Τῷ 1868 ἐπεχείρησα νὰ γράψω μυθιστόρημα. Τῷ 1879 ἐδημοσιεύθη «ἡ Μετανάστις» ἔργον μου εἰς τὸ περιοδικὸν «Σωτήρα». Τῷ 1882 ἐδημοσιεύθη «Οἱ ἔμποροι τῶν Ἐθνῶν» εἰς τὸ «Μὴ χάνεσαι». Ἀργότερα ἔγραψα περὶ τὰ ἑκατὸν διηγήματα, δημοσιευθέντα εἰς διάφορα περιοδικὰ καί ἐφημερίδας.»

Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για το έργο του και την τεράστια λογοτεχνική του προσφορά. Προσωπικά όμως, κάτι ακόμα που με εντυπωσιάζει στον Παπαδιαμάντη είναι και η απλότητα της ζωής του κι η πλήρης περιφρόνησή του προς τους ισχυρούς και τον πλούτο…

Οι στίχοι στο παρακάτω μουσικό κομμάτι, είναι ελεύθερη απόδοση του 83ου Ψαλμού του Δαυίδ από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, από την ποιητική συλλογή «Η Γλυκοφιλούσα» (1894).

Tagged with:
Αναρτήθηκε στις Αφιερώματα

Αγάπη και φόβος

Ο Κωνσταντίνος Βήτα, στο τελευταίο του μουσικό άλμπουμ, έχει συμπεριλάβει ένα κομμάτι με τίτλο «Ατέλειωτα Χρυσάνθεμα» (μπορείτε να το ακούσετε εδώ). Μου έκανε εντύπωση ένας στίχος από αυτό το τραγούδι: «Εκεί που υπάρχει φόβος δεν υπάρχει αγάπη».

Ο στίχος αυτός, μου θυμίζει το βιβλικό: «Όποιος αγαπάει δεν φοβάται. Η τέλεια αγάπη διώχνει το φόβο.» (1 Ιωάν. 4:18). Πράγματι, φόβος και αγάπη δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Πολλές φορές, ο φόβος είναι μεταμφιεσμένος εγωισμός που βρίσκει χώρο να αναπτυχθεί από την έλλειψη πραγματικής αγάπης.

Το παρακάτω βίντεο, είναι από μια συνέντευξη που έδωσε ο Κωνσταντίνος Βήτα το 2007. Στο συγκεκριμένο απόσπασμα, ο Κωνσταντίνος, με απλά λόγια, μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις, την αγάπη και τον φόβο.

Tagged with: , , ,
Αναρτήθηκε στις Βίντεο, Σκέψεις